aramesh del

آرامش دل

	تنها
تنهايم ، خسته ، دلشكسته و پر بسته . از اضطراب لبريزم و از بي كسي پر. تنها تر از هميشه با چشم هايي گريان و قدم هايي لرزان به سوي تو گام برمي دارم. اي بي نهايت مطلق !! اي ابتداي شوق !!! اي باور يقين !! مي آيم تا شبانه سر بر آستانت بسايم ، تا شب شكوه هاي تنهايي ام را براي تو بخوانم. تا غم دل با تو گويم . اكنون آماده ام ، آماده تر از هر زمان ديگر ، اين بار تنها نيامده ام ، دلم را نيز آورده ام . همين پرنده كوچكي كه به يادت روزي هزار بار بال مي گيرد و چون كبوتران حرم بر گرد هرچه عطر حضور مي دهد ، پرپر مي زند. آمده ام تا تو را بستايم . اكنون اين منم آماده پريدن. تو بگو پروردگارا !!!! چگونه تو را نستايم كه هرگاه از تو بريدم تو به من پيوستي ! هر گاه از تو جدا گشتم تو به نگاهم دخيل بستي . چگونه تو را نستايم كه تو ابتداي باور مني ! تو آغاز گر غزل هاي تشنه مني . چگونه تو را نستايم كه تو ، تنها تو ، از عيب هاي بي شمار من چشم مي پوشي و هر بار به عذري گناهم را مي بخشي. توحيا مي كني از نپذيرفتن عذرم امامن حيا نمي كنم از گناه كردن. يا غافرالخطيئات ! يا قابل التوبات ! يا سامع الصلوات ! يا عالم الخفيات ! يا دافع البليات ! چگونه تو را نستايم كه در لحظه لحظه شكفتن ، در ثانيه ثانيه پروانه شدن پيله هاي شناخت ، تو راه برم بودي ، تنها تو ... اكنون اين منم،آماده هر گونه مجازات هر آنچه كه توبخواهي زيباست و هر آنچه تو بپسندي بر من رواست.
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم فروردین 1385ساعت 11:21 قبل از ظهر توسط مریم \|

	آرشیو موضوعی
تنهائی


RSS POWERED BY BLOGFA.COM