aramesh del

آرامش دل

	آه حسرت
خدا جون يادت نره كه من منتظرتم...! چه روزي غريبي امروز زمستونه هوا سوز بدي داره اما هيچ اثري از برف نيست نم نم هاي غروبه رنگ آسمون به قرمزي مي زنه خيلي دلم گرفته از وقتي شبها با گريه مي خوابم ديگه وقتي صبح بيدار مي شم هيچ شوقي واسه ادامه روز ندارم آره راستش و بخواين از وقتي تمام روزم رو با گريه سر مي كنم ديگه هيچ اشتياقي واسه ادامه اين زندگي ندارم شبهام روز مي شه و روزهام شب مي شه بدون اينكه من حتي لحظه اي لذت رو توي لحظه هاش احساس كنم آخ خدا جون چقدر باهات حرف دارم چقدر دلم مي خواست مي يومدم پيشت و سرم و رو دامنت مي ذاشتم و تا مي تونستم تو بغلت اشك مي ريختم آخه تو خوب اين درد من و كه تمام وجودم رو گرفته مي فهمي خدا جون ، روي پله هاي اين حياط خلوت نشستم منتظرم تا بياي تا بهم بگي كه وقتشه، وقتشه كه بريم خدا جون نمي دونم تا حالا چشم انتظار بودي يا نه اما بايد بدوني كه چشم انتظاري چقدر كشنده است من بايد تا كي توي اين سرما منتظر بمونم مي دوني اگه هوا سردتر بشه اگه تو نياي و فراموشم كني اگه من همينطور منتظرت بمونم چي مي شه...!؟ مي دوني چي به سرم مي ياد؟ آخ خدا جون خوش به حالت كه خدايي خوش به حالت كه هر چي مي خواي داري خوش به حالت كه مثل من دلت نمي گيره خوش به حالت كه مي توني به هر كي بخواي كمك كني خوش به حالت كه هر كي رو بخواي مي بيني خوش به حالت كه .... كاش منم مي تونستم ببينمش اونوقت نه دلم مي گرفت نه گريه مي كردم نه درد داشتم نه ديگه چيزي ازت مي خواستم . اي كاش كه مي تونستم ببينمش...! شب ها كه دريا، مي كوفت سر را بر سنگ ساحل، چون سوگواران؛ * شب ها كه مي خواند، آن مرغ دلتنگ، تنهاتر از ماه، بر شاخساران؛ * شب ها كه مي ريخت، خون شقايق، از خنجر ماه، بر سبزه زاران؛ * شب ها كه مي سوخت، چون اخگر سرخ در پاي آتش، دل هاي ياران؛ * شب ها كه بوديم، در غربت دشت بوي سحر را، چشم انتظاران؛ * شب ها كه غمناك، با آتش دل، ره مي سپرديم، در زير باران؛ غمگين تر از ما، هرگز نمي ديد چشم ستاره، در روزگاران ! * اي صبح روشن ! چشم و دل من روي خوشت را آئينه داران ! بازآ كه پر كرد، چون خنده تو آفاق شب را، بانگ سواران ! هيچ ستاره اي در آسمان تنهايي من نيست . اينجا همه جايش تاريک است اعتراف می کنم! همیشه از آخر نبودن تو ترسیده ام از اتفاق رنجیدنت از دوباره خواب ندیدنت از تنهایی سیاه ترانه هایم از سکوت ممتد نفسهایم از خودم ! از تو ! آنقدر بچگی کردم تا مجبور شدی به پرسیدن سال تولدم باورت نشد خندیدی و گفتی : خانمی شدی برای خودت خندیدم : برای خودم ؟ خندیدی !! خندیدی !! خندیدی !! اعتراف می کنم ! گاهی از تکرار خنده هایت ترسیده ام از تامل و فکری که می کنی از نگاههای کش دارت از بزرگیت ، صبوریت از تحمل دستهای سخاوتمندت از خودت ! از من ! اعتراف می کنم ! من ، ساده به دنیا آمده ام و این بی انصافی است . دختر تنهای شب
+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم بهمن 1385ساعت 3:13 بعد از ظهر توسط مریم \|

	آرشیو موضوعی
تنهائی


RSS POWERED BY BLOGFA.COM